تی تال

براي وبلاگي هاي عزيز:

زمان زيادي ميگذرد كه به وبلاگم نيومدم راستش نه به خاطر تنبلي بلكه از وقتي كه اين گوشيهاي اندروييدي و وايبر و واتس اپ و تلگرام و لاين و اينستاگرام اومدن ديگه بازار وبلاگ ها هم كم رنگ و كمرنگ تر شد. از اين بابت دلخورم دلخور از آن همه خاطرات خوب. يكي از دوستان وبلاگي برايم نظري گذاشته بود و نوشته بود وبلاگ منو به دوستان وبلاگي خودت اضافه كن راستش اصلا يادم رفته بود كه چطوري بايد اضافه اش كنم چقدر آدم ها زود فراموش ميكنند چقدر آدمها زود بي وفا ميشوند. زماني كه همين وبلاگ تنها راه ارتباطي مان بود همين وبلاگ عشقمان بود و هر چه سريتر از اداره كه برميگشتيم سراغ كامپيوتر ميرفتيم و خدا خدا ميكرديم از طرف دوستانمان پيامي پستي و يا عكسي دريافت كنيم. گوشيهاي تلفن همراه جديد به سرعت آمدند و مثل طوفان همه چيز را بر هم زدند و حتي خاطرات خوب وبلاگيمان را هم با خودشان بردند نميدانم چه بگويم اگر چه اين سرعت در تكنولوژي بسيار خوب و عالي است و در حال حاضر با همان دوستانمان راحتر و سريعتر ارتباط برقرار ميكنيم ولي باز هم دلمان هواي گذشته را كرده و دوست داريم با پيكان مدل پايين بوق بنزي دوري بزنيم و دنده اي عوض كنيم و ترانه هر روز و تنگ غروب تو شهر ما ....چه خوب و قشنگه لب كارون ......را گوش كنيم. امان از اين حس نوستالژي.